Bezoek aan de Marker Wadden

Door Nilltris op maandag 15 juli 2019 10:37 - Reacties (5)
Categorie: Levensverhalen, Views: 749

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een verhaal heb geplaatst. Dat komt omdat ik een tijdje in het ziekenhuis heb gelegen. Een paar weken geleden had het bedrijf waar ik werk namelijk het leuke idee om een uitstapje naar de Marker Wadden te maken.

We verzamelden in de haven van Lelystad. Vlakbij het mooiste schip van Nederland; de Batavia. Daar lag een mooi schip op ons te wachten. De kapitein heette ons welkom aan boord. Hij verklaarde dat het mooi weer was voor een vaartocht al stond er wel een flink windje. Een collega grapte direct 'Excuus!'. De kapitein zou een stukje omvaren zodat we niet direct in de golven zouden varen. Het leek een perfect uitstapje te worden. Na ongeveer een uur varen waren de Marker Wadden nog steeds niet in zicht. Er waren een aantal collega's aan boord die al eerder naar de wadden waren geweest en zei vroegen zich af waarom het zolang duurde. Echter was er, in de hut waar wij zaten, nog geen reden tot paniek. Het sleutelwoord hier is 'was'.

Niet veel later draaide het schip namelijk een kwartslag en kwamen we direct in de golven te liggen. Het schip deinsde heftig op en neer. Bij het bedrijf waar ik werk werken vooral landrotten die de hele dag voor een computer scherm zitten. Je kunt dus begrijpen dat het op en neer gaan niet iedereen beviel. Een collega werd ziek en probeerde zo snel mogelijk de hut te verlaten. Een flinke golf raakte het schip en de collega verloor haar balans. Als een dronken matroos tuimelde ze het dek op om uiteindelijk over haar eigen benen te struikelen. Al kotsend lag ze in foetus houding op het dek te huilen dat ze naar huis wou. De kapitein luidde een alarm 'Iedereen naar binnen! Volg de aanwijzingen van het personeel op en vooral: geen paniek!’. We renden naar binnen en kregen het bevel om reddingsvesten aan te trekken en op de grond te gaan zitten. De nieuwsgierigheid in me bleek te groot en ik ging bij een raam staan kijken.

Ik zag hoe donkere wolken om het schip vormden. Aan de vlag zag ik dat het nog harder begon te waaien en dikke regendruppels kletterden op het raam. Het meest vreemde was misschien nog wel dat het spontaan naar sigaren rook. Ik keek om me heen om te kijken of er iemand was die dacht dat zijn leven ten einde was en nog even een sigaar aanstak. Dat was niet het geval maar toch, toch rook ik die kenmerkende geur. Zo snel als de storm op stak werd het ook weer rustig. De regen stopte, het was windstil en de golven gingen liggen terwijl de donkere wolken om het schip bleven hangen. Toen hoorde ik het, iemand riep me. Het was een zware stem. Een stem dat je zou verwachten van een oude Amsterdammer die sinds zijn tiende rookt en als hobby scheermessen doorslikt.

Eerst was het heel zacht, maar het werd steeds harder, tot het leek alsof diegene vlak naast me stond. 'Kom, kom... dan gaan we de pietebak in' De stem lokte me naar het dek waar een bemanningslid me nog probeerde tegen te houden maar de stem lokte me 'Kom nou Marc, met al die mensen op een kluit... ze kennen je de bout hachelen... ik heb een lel bier hier'.

Ik keek over de reling van het schip en wat ik daar zag vergeet ik nooit meer. In het water zwom een oude man. Diepe rimpels waren in zijn gezicht gebeiteld en hij had een korte grijze baard. Met zijn donker bruine ogen keek hij me aan. Terwijl hij daar zwom rookte hij een dikke sigaar en in een van zijn handen hield hij een groot glas gevuld met bier. 'Hey jongen... laat die kouwe kak nou voor wat het is en kom lekker in het water...' Hij hefte zijn glas, wat nu een glas gevuld met Whiskey was geworden, 'Laten we lekker naar de gallemiezen gaan ouwe zuipschuit'. Zijn woorden betoverden me en ik trok mijn reddingsvest uit. Naast me zag ik een collega hetzelfde doen. Hij sprong het water in maar kwam vervolgens niet meer naar boven. Het water werd roder.
Achter me hoorde ik nog een plons en daarna nog een. In de deuropening stonden andere collega's te huilen, ze hielden hun handen op hun oren zodat ze de betoverende woorden niet konden horen.
Ik pakte de reling vast en probeerde er erop te klimmen tot ik een doffe klap voelde en alles zwart voor mijn ogen werd.

Ik werd wakker in het ziekenhuis van Almere. De zuster vroeg me of ik me kon herinneren wat er was gebeurd. Ik zag alles voor me en liet een traan. 'Wat was dat?' vroeg ik met een tril in mijn stem. 'Dat waren Markermeerminnen' De kapitein van het schip zat naast mijn bed...

Volgende: Ik zal eraan wennen 29-07 Ik zal eraan wennen
Volgende: De kinderen van Loki 17-06 De kinderen van Loki

Reacties


Door Tweakers user walteij, maandag 15 juli 2019 11:22

De Marker meer mannen denk ik, als ze sigaren roken en whiskey drinken :)

Door Tweakers user LankHoar, maandag 15 juli 2019 12:15

Gelukkig ben je weer uit het ziekenhuis, want deze verhalen smaken echt naar meer :+

Door Tweakers user wizai, dinsdag 16 juli 2019 08:55

Leuk geschreven, op naar het volgende verhaal :P

Door Tweakers user Nilltris, maandag 22 juli 2019 09:31

walteij schreef op maandag 15 juli 2019 @ 11:22:
De Marker meer mannen denk ik, als ze sigaren roken en whiskey drinken :)
LankHoar schreef op maandag 15 juli 2019 @ 12:15:
Gelukkig ben je weer uit het ziekenhuis, want deze verhalen smaken echt naar meer :+
wizai schreef op dinsdag 16 juli 2019 @ 08:55:
Leuk geschreven, op naar het volgende verhaal :P
Bedankt voor de leuke reacties!

Door Tweakers user TheFes, dinsdag 30 juli 2019 08:59

Leuk verhaal.

Kleine correctie, de verleden tijd van heffen is hieven, dus hefte zou hief moeten zijn.

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Via deze link kun je inloggen als je al geregistreerd bent. Indien je nog geen account hebt kun je er hier één aanmaken.